Śluza-stopień wodny-okolice Uraz

Lipiec 2003 r.

Zapraszam na kolejny odcinek Linii Odry, który w tym roku zrealizowałem w kierunku Wrocławia. Miałem nadzieję, że uda mi się jednego dnia przejść cały odcinek, aż do ujścia Bystrzycy, ale teren okazał się całkiem inny niż myślałem, przez co dużo czasu dreptałem w miejscu będąc cały czas w okolicach leżącej po drugiej stronie Odry wsi Uraz.

Jako miejsce startowe obrałem wieś Prężyce, w której byłem już rok wcześniej. Stoi tam ładnie utrzymany pałac. Z wioski pojechałem zobaczyć jak wygląda dojazd do rzeki, który jest na mapie. Ku moje mu zaskoczeniu na miejscu okazało się, że jest to rekreacyjne pole biwakowe dla wędkarzy przesiadujących tu nad rozlewiskiem Odry z namiotami i całym dobytkiem. Pozostawiłem tu samochód i dalej pojechałem rowerem w kierunku Wrocławia. Po przejechaniu pewnego odcinka okazało się, że brzeg zamykają mokradła i trzeba zawrócić. Po powrocie na wał p.p.przejechałem nim około trzech kilometrów, aż do następnego zjazdu.

Po do tarciu do brzegu Odry okazało się, że trzeba zawrócić, gdyż zaczyna się tu półwysep okalający z drugiej strony wspomniany wcześniej zbiornik. Wybór trasy okazał się celny i po niedługim czasie zaczęły pojawiać się umocnienia.

Na pierwszym pagórku jest nie wielki bunkier bojowy skierowany pod prąd rzeki. Znajduje się on na wprost dobrze widocznego po drugiej stronie pałacu w Uraz.

Wejście jest całe i bronione jest przez boczne okienko.

W środku strop leży oparty na bocznej ścianie, a parę metrów w przodzie znajduje się blok betonu z pod płyty pancernej.

Następny punkt oporu, to mocno zniszczony mały bunkier. Nie ma w nim nic szczególnego. Po prostu zarośnięta mchem ruina.

Natomiast przez kolejny bunkier przejeżdża droga. Podwozia samochodów dosłownie ocierają się o beton. Na tym niewielkim pagórku pozostały mało zauważalne zarośnięte ślady po maluchu, który bojowym stanowiskiem skierowany był pod prąd rzeki.

Będąc już po przeciwnej stronie wjazdu nad zalew. Odnalazłem kolejny bunkier. Wejście jest całe i do środka prowadzi kilka stopni.

Nad przedsionkiem zachował się fragment stropu. Reszta jest pusta.

Jadąc dalej do tarłem w końcu do ostatniego bunkra znajdującego się na tym cyplu. Pewne jest, że widoczny na zdjęciu bunkier miał jedno stanowisko bojowe skierowane pod prąd rzeki. Tu też w najlepszym stanie jest wejście.

Miejsce to jest dość ciekawe, gdyż widoczne, są ślady drugiego obiektu. Trudno było ustalić czy był to jeden duży bunkier, czy dwa mniejsze. Wyjątkowo w miejscu tym nie ma tak jak wszędzie leja, tylko niewielkie wzgórze z wystającymi w różnych miejscach, fragmentami betonu. Zakładam, że był to podwójny bunkier.

I tu skończyła się moja wędrówka po półwyspie. Zawróciłem i udałem się do punku wyjścia. Ciąg dalszy na stronie Uraz-Piskorzowice.

05.03.04