Odcinek Malczyce-Rzeczyca-Zakrzów.

Lipiec 2001

Odra wejściu do portu w Malczycach.

W roku 2001 odbyłem dwie wycieczki do Malczyc w miesiącu czerwcu i lipcu, pózniej nie przyjeżdżałem już nad Odrę ze względu na idącą rzeką fale powodziową. W czerwcu przeszedłem odcinek Odry od Malczyc do mostu w Lubiążu, ale zdjęcia zrobione na aparacie kompaktowym mi nie wyszły, teraz wiem, że dobry on jest do zdjęć z lampą w ciemnych bunkrach, a nie w lesie. Na początku więc opiszę lipcową wyprawę rowerową z Malczyc w kierunku wsi Rzeczyca i Zakrzów, gdzie mam więcej zdjęć.

Opustoszały port

Na większości posiadanych przeze mnie map, zaznaczona jest droga przez Odrę z przeprawą promową. Promu jednak już nie ma pozostały jedynie jego ślady obok rampy przeładunkowej. Port w tym dniu był jakiś opustoszały.

Nieczynny i zarośnięty kanał portowy.

Mój kierunek poszukiwań skierowałem na cypel wschodni portu, aby tam się dostać przejechać musiałem jednym z dwóch drewnianych mostów ustawionych na zarośniętym i zamulonym kanale portowym, obok widocznego na zdjęciu nieczynnego zsypu kruszywa.

Bunkier posadowiony na wale przeciw powodziowym.

Po pewnych niezbyt udanych próbach w końcu znalazłem polną drogę, która zaprowadziła mnie prosto do celu. Zmierzając w kierunku cypla do tarłem do wału przeciw powodziowego i tu niespodzianka, w wale może z dwieście metrów od wejścia do portu jest pierwszy bunkier.

Obrona wejścia.

Bunkier jest właściwie cały, ma tylko małe uszkodzenia przy oknie strzelnicy. Pierwszy raz jestem na odcinku Odry poniżej Malczyc i nowość zmienił się całkiem projekt budowanych tu bunkrów. Obiekt ten posiada okienko obrony wejścia, a zaraz za drzwiami właz wyjścia awaryjnego.

Strzelnica obrony wejścia od środka.

Dostępu do środka utrudniała mi bujna roślinność, z którą musiałem trochę powalczyć, okno strzelnicy też było mocno zarośnięte. Dobrze zachowała się stalowa obudowa strzelnicy obrony wejścia. Na zdjęciu widać zardzewiałą zasuwkę okienka. W środku jest tylko jedne duże pomieszczenie.

Widok na przedział bojowy.

Okno bojowe jakieś takie nietypowe, mieści się po prawej stronie ściany i jest jakieś dziwnie małe i kwadratowe. Nie widać żadnych typowych za mocowań płyty stalowej, a pozostałe elementy są dość delikatne. Lewa ściana ma przedłużenie i przechodzi na zewnątrz pełniąc role maski. W chwili obecnej przed oknem usypana jest hałda ziemi, najwyraźniej w celu uszczelnienia wału, może było tu jakieś szczelne zamknięcie stąd te zmiany.

Widok z zewnątrz

Bunkier skierowany jest na wejście do portu i nie obecną dziś przeprawę promową. Oprócz widocznej betonowej maski, nad oknem są jeszcze stalowe elementy mocujące. Ogólnie to ciekawy i łatwo dostępny obiekt.

Widząc na mapie, że na drodze mej wędrówki jest zalew Odry, zamiast iść brzegiem pojechałem wałem chcąc ominąć to miejsce. Jakakolwiek próba zejścia z wału do rzeki była nie możliwa z powodu nie przebytych zarośli. Tak po minięciu zalewu i do tarciu do lasu zjechałem betonową drogą w kierunku rzeki. Próbowałem jeszcze cofnąć się trochę na skraj zalewu, ale nie było dogodnej drogi, w końcu dałem za wygraną i ruszyłem dalej w kierunku Rzeczycy. Właściwie to nie wiem czy na tym trudnym kilku kilometrowym odcinku były jakieś obiekty, być może coś pominąłem. Dalej posuwałem się łąką pomiędzy rzeką, a lasem.

Wysadzony bunkier

Dopiero po trzech kilometrach w lini prostej odnalazłem następny bunkier, ale za to o ciekawej konstrukcji. Był to obiekt o dwóch przedziałach bojowych ustawionych w stosunku do siebie pod kątem lekko rozwartym, przez co razem ogarniały duży odcinek rzeki. Ponieważ zdjęcie jest mało czytelne, a jak sobie dobrze przypominam, stropy nad przedziałem bojowym były całe. Zachowało się całe pomieszczenie pomocnicze, w którym jest ciemno, ale wejście jest rozbite. Mogą być pewne pomyłki ze szczegółami, ponieważ tekst piszę dopiero pół roku później opierając się na sporządzonym w terenie odręcznym szkicu. Niestety świeże notatki przepadły mi wraz z awarią twardego dysku.

Widok na wejście do bunkra z polnej drogi

Fragment stalowej ościeżnicy wejścia

Idąc lasem po około kilometrze stanął mi na drodze duży głęboki jar, wody w nim nie było, ale żeby znałeś przejście musiałem go dość głęboko obchodzić. Po sforsowaniu przeszkody do tarłem do polnej drogi, na której cofnąłem się trochę i odnalazłem następny bunkier o podobnej konstrukcji wejścia jak poprzednie. Po przedziale bojowym, który bronił przebyty właśnie jar nic nie zostało, jedynie wejście jest całe. O tym, że nikt w to miejsce nie zagląda świadczyć może gniazdo założone we wnęce po telefonie pomiędzy strzelnicą, a futryną wejścia.

Niestety powywracane do środka stropy nie są tu dobrze widoczne

Trzymając się drogi pojechałem dalej, po drodze jest mały bunkier skierowany w kierunku wsi, ale pozostały po nim tylko dwie ściany. Następny taki sam był już kilometr od przebytego wąwozu, ale już dwieście metrów dalej znajdował się duży podwójny bunkier o jeszcze innej konstrukcji. Tym razem stanowiska ogniowe rozmieszczone były na dwóch zewnętrznych ścianach, skierowanych na rzekę i przedpole Rzeczycy. Wysadzone stropy efektownie wywrócone są do środka bunkra, ale pozbawione już stalowych belek wzmacniających.

Tutaj był prom w Rzeczycy

Za podwójnym bunkrem droga wychodzi z lasu i prowadzi przez wysoki wał do wioski. Na miejscu zaopatrzyłem się w napoje, a było tego dnia ponad 30 stopni i pojechałem drogą przez wał w drugim końcu wsi. Korzystając z okazji dużego ruchu barek na Odrze, zrobiłem zdjęcie nieczynnych przyczółków promowych w Rzeczycy. Kolejny tym razem mały bunkier spotkałem, już dość daleko od wioski. Ponieważ nie było dalej dogodnej drogi, a las był gęsto zarośnięty, dalej poruszałem się łąką pomiędzy rzeką, a lasem. Przeszedłem dalej do Zakrzowa jeszcze 4.5 km. i nic nie znalazłem, zaglądałem co kilkaset metrów do lasu i we wszystkie podejrzane miejsca. Rzeka w tym miejscu zatacza łuk i nie sądzę żebym coś przegapił.

Wywrócony strop

Przed Zakrzowem las się kończy. Otwartym terenem pojechałem jeszcze dalej za wioskę i jadąc pomiędzy pastwiskami dopiero po kilometrze odnalazłem następnego malucha. Wyróżniał się on tylko tym, że na wywiniętym stropie i na wszystkich rozpartych wybuchem ścianach porastał zielony mech. Odległość pomiędzy ostatnimi bunkrami wynosiła 6.5 km, z czym się jeszcze nie spotkałem. Było to ostatnie miejsce, do którego do tarłem tego dnia, dla orientacji podam, że po drugiej stronie widać w tym miejscu cegielnie w Pogalewie Wielkim, w niezbyt ciekawym stanie. Po cofnięciu się do wsi udałem się w drogę powrotną.

Łącznie tego dnia w wzdłuż rzeki przejechałem 15 km, a w całym dniu 90 km. co było moim rekordem tego lata

03.03.04.